Een safari in Kenia en Tanzania biedt een onvergetelijke ervaring van de Afrikaanse wildernis, prachtige savanne-landschappen en een kans om te genieten van de warme gastvrijheid van de lokale bevolking. Dat wisten we al en we hebben dat nogmaals mogen ervaren. We waren niet tevreden van het lokale reisbureau. Teveel improvisatie en altijd in ons nadeel.
Een onverwachte meevaller was ons bezoek aan Kakamega, het laatste stuk regenwoud in Kenia. We verbleven in Rondo Retreat, een oase van rust. Als het paradijs bestaat dan ligt het daar.

Een reis naar de Omo-vallei – kleuren, tradities en blikcontact

In het diepe zuiden van Ethiopië, waar stoffige wegen zich een weg banen tussen bergen en savannes, ligt de Omo-vallei, een gebied dat aanvoelt als een levende museumzaal, vol traditie en rituelen die de tand des tijds moeiteloos lijken te weerstaan. Hier ontmoeten culturen elkaar niet in conflict, maar in contrast: rauw, puur en verbluffend kleurrijk.

Je loopt er langs de Mursi, de Hamar, de Kara en de Dassanech, vier stammen die hun levenswijze met eerbied bewaren. Tijdens ceremoniële momenten schilderen ze hun lichamen met witte klei of verf, vaak in hypnotiserende patronen die even tijdelijk als betekenisvol zijn. Hun ornamenten? Die reiken van natuurmaterialen tot hergebruikte technologie: toetsenbordjes van oude gsm’s, bandjes van horloges en metalen resten krijgen een tweede leven als sieraden. Het is een vorm van expressie die geen mode volgt, maar verhalen vertelt. 
Fotograferen gebeurt hier niet achteloos — een portret kost 2 birr, zo’n 0,036 euro, en wordt vriendelijk en duidelijk geregeld door je gids. Elke blik in de lens is een uitwisseling: van respect, van interesse, van moment. Er wordt geposeerd, gelachen, gewezen. Jij kijkt, zij kijken terug.

Je avontuur begon in Arba Minch, waar jullie via een lokaal reisbureau — tip: zoek zeker naar de Bingoman — alles hebben geregeld. Geen massatoerisme, maar met de voeten in het stof en met verhalen in je camera die hun kracht bewaren.

Zuid-Afrika is zó uitgestrekt en veelzijdig, je zou er gerust een handvol reizen aan kunnen wijden en nog steeds niet alles gezien hebben. Voor deze trip kozen we bewust voor het oostelijke deel van het land, met zijn overvloed aan wildparken en een landschap dat leeft van zonsopgang tot schemer.

Tijdens een eerder bezoek had het wereldberoemde Krugerpark me — op fotografisch vlak althans — niet echt op het puntje van mijn stoel gekregen. Eén giraffennek in de verte, een verdwaalde impala misschien, maar dat was het wel zo’n beetje. Dus dit keer kozen we voor een privaat park, en dat bleek een schot in de roos. De Big Five kwamen voorbij alsof ze op afspraak verschenen: olifanten slenterden over de weg, leeuwen lagen te suffen in de schaduw, en zelfs de schuwe luipaard sloop fotogeniek door het struikgewas.

En dan die verwennerij! Onze dagen kregen een heerlijk ritme: een vroege ochtendsafari nog vóór het ontbijt, met koffie dampend in de ochtendnevel, gevolgd door een rustmoment en dan weer op pad na het namiddagmaal. Bij terugkomst wachtte een perfect verzorgde high tea, waar de scones zo zacht waren dat je ze bijna niet durfde aan te raken. En wie ’s avonds nog niet genoeg had van het wildlife, belde gewoon zijn chauffeur en hup: daar was je, opnieuw op pad, onder een sterrenhemel vol gefluisterde verhalen.

Het vervolg van onze reis, van park naar park, voelde als één lange ontdekkingstocht. Avontuur was nooit ver weg. Zo werden we in Saint-Lucia geconfronteerd met een groep nijlpaarden die het nodig vond om de straat te claimen als hun persoonlijke lounge. Het was even overleggen: wie is hier nu écht de baas? Hint: het was niet de auto. En dan was er nog de ontmoeting met een spitting cobra, die ons resoluut duidelijk maakte dat niet álle wilde dieren staan te popelen om gefotografeerd te worden. Dat moment staat nog altijd met gifgroene letters in mijn geheugen gegrift.

Zuid-Afrika is niet zomaar een bestemming, het is een ervaring die je bijblijft in beelden, geuren, smaken én adrenalinepieken. Eén reis doet het land geen recht. Maar deze tocht? Die heeft alvast een stevig hoofdstuk aan mijn geheugen toegevoegd.

Onze avonturen begonnen in Antananarivo, waar de heuvels steil zijn, het verkeer chaotisch én verrassend muzikaal (toeteren is hier een kunstvorm). Het was er druk want het was Pasen en iedereen mocht gratis binnen in de zoo. Het leek daar wel een Vlaamse kermis. Na een stevige ontbijt trokken we oostwaarts naar het Pereyras Reservaat, een soort reptielenpretpark.
Daar zagen we de kleinste kameleon van het eiland, zó klein dat hij op het puntje van mijn duim past. Een paar meter verder zat de reuzenkameleon, 60 cm taart niet meegerekend.

Ons volgende doel was Miandrivazo, startpunt van onze eerste grote wildernisexpeditie: 3 dagen op de Tsiribihina-rivier. (Over dat avontuur kan je hier alles lezen)

Na een glorieuze aankomst en een tof verblijf in Belo, reden we richting Kirindy Nationaal Park, waar we ’s nachts (tevergeefs) door het woud slopen om Fosa’s te spotten.

Onderweg naar Ifaty doorkruisten we de befaamde Baobab Avenue. De bomen zijn zó imposant dat je spontaan respect krijgt voor botanie én fotoshoots op onverharde wegen.

In Ifaty, aan de kust, werden we broers en zussen van de lokale vissers. We aten vis, kreeft, en ja, ook zeeëgels. We gingen snorkelen en de vissen begroetten ons alsof ze ons kenden van Instagram.

In Antsokay NP ontdekten we dat droogte ook floraal drama produceert: cactusachtige vetplanten, stekelige bomen en een zon die “geen schaduw voor jou vandaag” zingt.

In Isalo wandelden we door canyons en rotsformaties die poseren voor ansichtkaarten. Het leek alsof de aarde zelf de reisgids had gelezen en haar mooiste kanten toonde. Op weg naar Fianarantsoa stopten we in Anja, waar we de veemarkt bezochten. Hier leer je de fijne kneepjes van zebu-handel én hoe je een geit overtuigt om richting links te kijken voor de foto.

In Fianarantsoa startten we ons tweede avontuur: de beroemde treinrit naar Manakara aan de oostkust. Duur van de rit? Tussen 8 en 18 uur — afhankelijk van regen, humeur van de machinist en hoeveelheid kippen en bananen aan boord moeten gesleurd worden. (Deze rit verdient hier zijn eigen pagina)

En uiteindelijk, via kronkelwegen en een nostalgische rit, kwamen we terug in Antananarivo — met koffers vol herinneringen, zonnebrand en duizend foto’s.

Onze reis begon zoals het hoort: met een lichte overdosis zon en geschiedenis. Een cruise op de Nijl, de levensader van Egypte, is als tijdreizen in slow motion. We voeren langs eeuwenoude tempels, wuivende palmen en vissers die vriendelijk zwaaiden alsof we hun lang verloren neven waren. Op het dek werd thee geserveerd in glaasjes die verdacht warm bleven, ondanks de wind.

Onderweg stopten we bij indrukwekkende sites: Kom Ombo, Edfu, en natuurlijk Luxor, waar elke steen lijkt te fluisteren over farao’s, goden en architecten met veel geduld. Terwijl het schip zachtjes gleed over het water, werden we zelf een beetje filosofisch. Al was dat misschien gewoon de hitte.

Dan: de Aswandam. Een gigantisch bouwwerk dat het water temt alsof het een eigenzinnige huisdier was. We tuurden, leerden, en probeerden de schaal te vatten. Spoiler: dat lukte niet echt, maar de ijsthee bij het bezoekerscentrum hielp.

En ja hoor , daar kwam het hoogtepunt, letterlijk: een tochtje met de luchtballon bij zonsopgang. Met bibberende knieën (niet door de hoogte, maar van de koffie om 4 uur ’s ochtends), stegen we langzaam op. De wereld werd stil. Onder ons lagen tempels, velden, dorpen… alsof Egypte zijn geheimen vanuit vogelperspectief onthulde. En toen de zon de horizon rood kleurde, besloten we collectief dat we best een paar traantjes waard waren.
Kortom: Egypte gaf ons een rivier vol verhalen, een dam vol macht en een ballon vol magie. En zand. Altijd zand.