Of twee citytrips: Bologna en Venetië. Vier dagen Bologna, een stad die ons hart stal met haar charme, haar chaos en haar koffie. We logeerden vlak bij het centraal station, wat niet alleen handig was om onze koffers te parkeren, maar ook om nadien vlot de trein naar Venetië te nemen.
De binnenstad? Altijd iets te doen. Tussen de arcades, de rode bakstenen en de studenten die espresso drinken alsof het een olympische sport is, dwaalden we van plein naar piazza. Elke hoek bracht iets nieuws: een straatmuzikant, een markt, een geur van versgebakken focaccia.
En gegeten hebben we, oh ja. Van tagliatelle al ragù tot een bord vol antipasti, het was genieten. Behalve het ontbijt, dat was overal even pover. Een parade van zoet gebak, maar gelukkig wel uitstekende koffie. 
Een onverwachte parel was het MAMBO, het Museo d’Arte Moderna di Bologna. Een plek waar moderne kunst en Italiaanse flair samenkomen. We dwaalden er met veel plezier rond, tussen installaties die ons deden glimlachen, fronsen en soms gewoon even stilstaan. 
We komen terug. Maar brengen ons eigen ontbijt mee.
Na vier dagen Bologna, stapten we op de trein richting Venetië. Een rit van amper twee uur, maar het voelde alsof we een andere wereld binnenreden. Weg met de rode bakstenen, hallo glinsterende kanalen en gondeliers die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit een operascène zijn gestapt.
We verbleven op amper 200 meter van het San Marcoplein , dicht genoeg om de klokken van de basiliek te horen, maar ver genoeg om niet wakker te worden van elke selfie-stick die passeert. De stad was een schilderij dat tot leven kwam: de Basilica di San Marco, het Dogenpaleis, de Brug der Zuchten… en wij, als twee figuranten in een decor van marmer en mysterie.
Een hoogtepunt? De boottocht naar Murano en Burano. Murano, waar glasblazers vuur en finesse combineren alsof het kinderspel is. Burano, met zijn felgekleurde huisjes die eruitzien alsof een kind met een doos viltstiften los is gegaan. We aten er risotto met zeevruchten, terwijl een lokale kat ons streng in de gaten hield, vermoedelijk de onofficiële burgemeester van het eiland.
Venetië was druk, chaotisch, betoverend. We verdwaalden minstens vijf keer, maar dat hoort erbij. In Venetië is verdwalen geen fout, het is een feature.
We komen ook hier terug. Maar nemen een kompas mee. Of ons kat.
De vakantie werd afgesloten met een weekje agroturismo in de buurt van Faenze. En om te bewijzen dat ze de geboorteplaats zijn van de faience, hebben ze daar een mastodont van een keramiekmuseum neergepoot. Heel fraai maar trop is teveel.

Corsica draagt haar bijnaam “eiland van de schoonheid” met trots, en terecht. Een route van Porto naar Bastia ontvouwt zich als een schilderachtig lint langs kliffen, baaien en dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan.

Het begint in Porto, een charmant havenstadje waar vissersbootjes dobberen in het blauw en je bij lokale tavernes geniet van zeevruchten met uitzicht op de ondergaande zon. Vanaf hier kronkelt de weg langs de Calanques de Piana, een wonder van de natuur met dramatische kalksteenformaties die oprijzen uit het turquoise water als iets uit een mythologisch verhaal. Roodgloeiend bij zonsondergang, ruig en grillig in de ochtendmist, geen uitzicht is ooit hetzelfde. 
Onderweg nodigt Corsica uit tot pauzes in pittoreske dorpjes, waar stenen kerkjes en smalle steegjes herinneren aan eeuwenoude tradities. Hier drink je een espresso onder een druivenrank, zie je ezels op heuvelpaden en voel je de Mediterrane zon tintelen op je huid.
De rit eindigt in Bastia, een levendige stad waar cultuur en kust samenkomen. Maar de reis zelf? Die is minstens zo memorabel als de bestemming.

Corsica is geen decor, het is een ervaring. En iedere bocht in de weg is een nieuw vergezicht, een nieuw verhaal.

Van Moskou naar Sint-Petersburg een reis tussen grandeur en folklore

Een tocht over het water van Moskou naar Sint-Petersburg is niet zomaar een verplaatsing, het is een langzame overgang van majesteit naar melancholie, van gouden koepels naar statige lanen, met onderweg een reeks tussenstops die allemaal nét hun eigen verhaal willen vertellen. Gelukkig is er tijd. Tijd om te kijken, te proeven, en vooral: om te verwonderen.
De route slingert zich een weg langs het Volgakanaal, glijdt over de uitgestrekte Volga, en zoekt zijn pad via rustige meren en kanalen die soms zo stil zijn dat je je bijna een verstekeling op een decorboot waant. Aan de oever staan stadjes en dorpen te wachten: soms schilderachtig met orthodoxe torens die uit het groen priemen, soms aandoenlijk folkloristisch, de term “hoog Bokrijk-gehalte” komt hier verrassend vaak van pas.

Onderweg passeer je het Uglich-klooster, waar de kleuren van de koepels schitteren als edelstenen in het licht, en het Verlosserkathedraal van Yaroslavl, waar je even vergeet dat de camera maar één geheugenkaart heeft. Maar niet alles is groots en heilig, sommige tussenstops lijken eerder te zijn gebouwd voor het cliché, compleet met houtwerk, molentjes en winkeltjes vol matroesjka’s. Het is charmant, ja, maar het echte Russische platteland, met zijn uitgestrekte leegtes en verweerde boerderijen, krijg je hier niet te zien.
En dan, als je boot langzaam Sint-Petersburg nadert en de zon een laatste poging doet om romantiek over het water te strooien, weet je: het einde van de reis nadert. Maar niet zonder een warme afsluiter.

IJsland is alsof Moeder Natuur besloot een ansichtkaartencollectie te maken, elke hoek is een nieuw meesterwerk.

Je start in Reykjavik, waar kleurrijke huizen als Lego-blokjes tegen de horizon staan en de Hallgrimskirkja de hemel in priemt als een basaltkolom in een droom. Kunstliefhebbers dwalen door galerijen, musea en cafés vol creativiteit. Alles ademt hier de charme van een hoofdstad die nooit gehaast lijkt.

Heb je slechts een paar dagen, dan is de Golden Circle je gouden kans. Je rijdt langs de kolkende pracht van de Gullfoss-waterval, de sissende magie van de Geysir-geiser, en het krachtige landschap van Thingvellir National Park, waar de tektonische platen elkaar fluisterend ontmoeten, Europa en Noord-Amerika, dansend op de rand van hun continentale stoelen.

Voor wie meer tijd heeft, lonkt de Ringweg, een lus vol landschappen die je camera laat juichen. Voeg de Westfjorden toe, ruig en verlaten als poëzie, en ontdek het binnenland, grillig, geheimzinnig en vol contrasten. En vergeet niet: als je je terugtrekt in een strandhuisje in Patreksfjordur, check dan je voorraad bij de laatste supermarkt. Want hoewel de winkels hier ver zijn, ligt er buiten een jacuzzi te dampen onder de sterrenhemel. Je weet wat te kiezen.

De zuidkust? Een filmlocatie in volle glorie. Zwarte zandstranden alsof de aarde zelf een penseel hanteerde, rotsformaties die dramatischer zijn dan een IJslandse saga, en watervallen die geen haast hebben, ze vallen zoals ze leven: krachtig en vrij.

Kortom: IJsland is een bestemming waar je niet alleen je hart, maar ook je portemonnee beter goed opbergt. Niet vanwege het prijskaartje, maar omdat je die zo vaak uit pure verwondering tevoorschijn haalt: voor dat museum, dat schattige eethuis, die onvergetelijke excursie… én die wollen trui. Want op de hoogvlakte, daar voel je de kou zoals IJsland je zijn verhalen laat voelen, intens en prachtig.

Bari is een levendige havenstad en de hoofdstad van de regio Puglia in het zuiden van Italië, gelegen aan de Adriatische en Ionische Zee.. Het heeft een mooie oude binnenstad met smalle straatjes, middeleeuwse kerken en talloze restaurants en cafés. Alberobello wordt waarschijnlijk het drukst bezocht vanwege zijn unieke trulli-huizen, die zijn gebouwd met kegelvormige daken van kalksteen. Net buiten de regio Puglia maar in de naburige regio Basilicata ligt Matera. Het staat bekend om zijn “Sassi”, oude grotwoningen die in de rotsen zijn uitgehouwen. Een must-see als je in de buurt bent.
De witgekalkte huizen van Locorotondo schitteren op de top van een heuvel en bieden een prachtig panoramisch uitzicht op de omliggende valleien en heuvels.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo. LoreLorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.m ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Van Flamenco tot Zeezicht – Een Studententrip door Zuid-Spanje

Onze tocht begon in Sevilla, waar de zon zo fel schijnt dat je zonnebril emoties krijgt. We waren er met een bont gezelschap: studenten Spaans die hun vocabulaire wilden uitbreiden met woorden als tapas, siesta en olé. De stad zelf was een openluchtmuseum met temperament: kathedralen, sinaasappelbomen, en flamencodansers die blijkbaar geen vrije dagen nemen.
In het centrum hoorden we het klakken van hakken op de stenen, en we gingen mee in het ritme. In de wijk Santa Cruz waanden we ons in een doolhof van charme. We oefenden onze Spaanse zinnen op nietsvermoedende obers die óf erg geduldig waren, óf ons gewoon wilden laten bestellen voordat we begonnen te dansen.

Toen namen we de bus naar Cádiz, een kuststad die ruikt naar zout, historie en versgebakken empanadas. De treinrit zelf was gevuld met muziek, gelach, en pogingen om “¿Dónde está el baño?” in perfecte Andalusische klankkleur te zeggen. Cádiz verwelkomde ons met zeezicht, zonsondergangen en een soort rust die je alleen vindt op plekken waar de tijd lijkt te stilstaan.
We struinden langs de boulevard, speelden Spaanse woordspelletjes op het strand (waar “arena” ineens meer was dan een vocabulaire-item), en leerden dat groepsreizen ook betekenen dat je met z’n tienen in één tapasbar probeert te onderhandelen over wie de laatste croqueta krijgt. Spoiler: niemand wint. Behalve degene die snel is.

En het mooie? Elke dag Spaans leren voelde niet als studeren maar als een levende taal om ons heen. Van marktkramers tot straatmuzikanten, iedereen was onbewust onze docent.

We vertrokken met het nobele plan om “rustig de regio te verkennen.” Een paar uur later stonden we al in een bodega met een glas Tempranillo in elke hand, roepend: “Laat die druiven maar komen!” In La Rioja leek zelfs de wind een vleugje wijnaroma mee te dragen. Eén fles kopen? Het werden er zes. Pure cultuur, zeggen we dan maar.
We sliepen in een dorp dat kleiner is dan onze lokale bakkerij, maar waar elke steen verhalen fluisterde. Het ontbijt? Pan con tomate, koffie zo straf dat we ineens Spaans spraken tegen elkaar én de toaster.
Onze reis bracht ons richting het Baskenland. De landschappen werden dramatischer dan een soap-aflevering: bergen, zee, en een taal waar zelfs onze GPS even moest gaan liggen. En daar was San Sebastián — een stad waar pintxos heilig zijn. We gingen voor drie hapjes, maar vijf bars later stonden we trots in een steegje onze zesde ansjovis te analyseren alsof we juryleden waren bij een gastronomisch kampioenschap.
Actief werden we ook, al was het eerder noodlot dan planning. Wandelen in Navarra klonk licht heuvelachtig. Na twintig minuten voelden we ons protagonisten in een episch bergverhaal, compleet met schapen die ons aankeken alsof we te laat waren voor de bergmis.
Terug op het terras, met vermoeide voeten maar een jubelend hart, namen we een slok Rioja en keken naar een zonsondergang die zelfs Instagram stil kreeg. We beseften: dit is geen gewone reis. Dit is een verhaal.

Toscane. Waar elk uitzicht eruitziet alsof het net geposeerd heeft voor een postkaart. Waar je dacht dat je ging ontspannen, maar ineens drie musea per dag doet omdat “we toch in de buurt zijn.”
De dag begint steevast met een cappuccino die zó lekker is dat je jezelf afvraagt waarom je thuis überhaupt koffie drinkt. Je slentert door een middeleeuws dorpje met klinkende namen als San Gimignano of Montepulciano, waar elk steegje je verleidt met gelato en je portemonnee met keramiek die je thuis nooit durft neer te zetten.
Lunch? Simpel. Tomaten die écht naar tomaat smaken, prosciutto die fluistert “leef een beetje,” en brood zo hard dat het stiekem een wapen zou kunnen zijn. Daarna volgt de traditionele Toscaanse siësta, ook bekend als: “waarom zijn alle winkels gesloten net nu je zin hebt in slippers en een fles olijfolie?”
‘s Avonds trek je naar een osteria waar de wijn vloeit als poëzie en de pasta arriveert met zoveel liefde dat je overweegt om hem een naam te geven. Je probeert de lokale taal (meestal met handen en onbedoelde Franse woorden) en merkt dat “Grazie!” universeel werkt als charme.
En dan komt de magie: een zonsondergang over de glooiende heuvels, terwijl je in een plastic stoel op een terras zit en beseft… Toscane is niet perfect. Het is stoffig, heet en chaotisch maar o zo heerlijk echt. Je bent er geen toerist. Je bent een tijdelijke Italiaan met zonnebrand op je neus en een ziel vol risotto.

Ah, onze rondreis door Andalusië, een zinderende cocktail van cultuur, paprika, berglucht en zonnecrème. We trokken van Málaga naar Granada, een traject dat begint met strandbries en eindigt met bergkruiden.
In de Sierra Nevada wandelden we alsof onze longen wisten wat ze misten. Bergpaadjes, vergezichtjes, en wellicht een paar geiten die ons aankeken met een lichte wenkbrauwfrons. Daarna wachtten de wonderen van het Alhambra, waar elk plafond zich afvroeg waarom moderne gebouwen nog steeds kiezen voor systeemplafonds. Arabische pracht, paleistuinen, fonteinen, zelfs de muren leken poëzie te fluisteren.

In Córdoba sloeg de sfeer om: flamenco! Zwoele klanken, voetstampen als mini-aardbevingen en zangers die zingen alsof hun hart net is gebroken én opnieuw in brand gezet. De Mezquita stond daar als een spirituele remix van steen, moskee én kathedraal in één, alsof religies besloten tot een steigerend compromis.
Dan kwamen we aan bij Casa Luna. Rust. Een plek waar de tijd even lui gaat zitten en zijn sandalen uitschopt. Tussen het riet, onder een zon die met spotlight-ambities scheen, zagen we onze eerste boomkikkertjes. Zo klein, zo groen, zo acrobatisch. Eerlijk? Betere modellen dan de meeste mensen. Ze poseren zonder klagen, springen zonder overleg, en passen perfect in het decor.

Vervolgens gingen we richting Sevilla, bijgenaamd “braadpan van Europa.” Daar waar de temperatuur niet zakt, maar klimt met ambities. We wandelden onder bougainvillea’s, kregen spontaan respect voor airco’s en besloten dat elke stadsverkenning recht had op een siësta. Gelukkig is de stad zó mooi, dat we vergaten dat we langzaam veranderden in gegrilde toeristen.
Uiteindelijk reden we terug naar Málaga, zwaaiden nog even naar de zee voordat we de auto inleverden, en keerden terug naar België. Een beetje gebruind, een beetje vermoeid, en volledig voorzien van verhalen over kikkers, flamenco, Moorse paleizen en de absolute heiligheid van airconditioning.